Geduld

Vrijdag 20 juli 2012:

Na alle controle verhalen van Marja weer een stukje van/over mij, Roelof. Het is nu 4 weken geleden dat de operatie heeft plaatsgevonden. Een mooi moment om alles weer eens even de reveu te laten passeren.
Al met al waren we voor de operatie best gespannen. Niet zozeer om de operatie zelf, maar des te meer over hoe Cindy alles zou beleven en hoe de nier het bij Marja zou gaan doen. Ik weet dat ik hem goed in conditie heb gehouden, maar het is altijd afwachten of er toch nog afstoting optreedt. We waren erg positief en hielden er eigenlijk geen rekening mee, maar in je achterhoofd speelt het toch.
De operatie is me erg meegevallen, logisch ik lag lekker te slapen. Maar ook na de operatie viel het me mee. Natuurlijk was ik wat zwakjes de eerste dagen, maar ik voelde me redelijk. Helaas denk je dat je al heel wat kunt, dus was ik de eerste 2 dagen (vrijdag en zaterdag na de operatie) met de rolstoel naar Marja toe gebracht. Dit viel erg tegen. Vooral vrijdag zag Marja me na een kwartier wit wegtrekken en begon ik erg te zweten. Ik heb toen gevraagd me snel naar mijn bed terug te brengen. Daar knapte ik wel weer wat op. De eerste zondag na de operatie kwam dan toch de terugslag. Ik voelde me duizelig, misselijk en had veel pijn. Ik zag het ook niet zitten om naar Marja toe te gaan. Gelukkig was zij er beter aan toe en had ze geregeld dat zij met bed en al bij mij op visite kwam. Handig. Kon zij ook met de visite kletsen….
Maandag 25 juni ben ik toch maar naar huis gegaan. Cindy hield het niet meer uit en ik wist van tevoren dat ik goed verzorgd zou worden bij Karin, Marja haar zus. Maar eerlijk gezegd was dat iets te vroeg. Naast een nachtrust van 12 uren, had ik toch overdag nog 2 momenten van 1 a 2 uur nodig om even een tukje te doen. Nadat Marja uit het ziekenhuis was en we nog een weekje van de zorgen van Karin en haar gezin hadden genoten, wilden we wel graag weer naar ons eigen huis om verder te herstellen.
Het herstel verloopt langzaam. Als je maar iets te veel doet, wordt je daar onmiddelijk voor gestraft in de vorm van duizeligheid, pijn in de buik/ingewanden, pijn aan de wonden en vermoeidheid. En je doet snel iets te veel. Ondanks de hulp die we krijgen (5 uren per week van de thuiszorg en de hulp van vrienden en familie) moet toch de vaatwasser uitgeruimd worden, Bella uitgelaten worden, de was in de wasmachine en -droger worden gedaan, de tafel worden gedekt, het eten worden gekookt en zo zijn er nog wel wat klusjes te bedenken. Al met al niet echt vermoeiende klusjes, maar toch ervaar ik het momenteel wel zo. Het gaat niet vanzelf en vergt wat doorzettingsvermogen. Natuurlijk willen we Cindy ook niet vragen alles te doen. Ze doet al erg veel. Maar beetje bij beetje gaat het gelukkig wel vooruit. Alleen langzamer dan ik had verwacht. Dat valt wel eens tegen als je normaal niet stil kunt zitten!
Helaas moet ik zeggen dat het herstel me erg tegenvalt, ondanks dat ik in een erg goede conditie was. Maar…… Ik zou het zo weer doen! De nier doet het erg goed bij Marja, ze voelt zich goed en ze heeft al meer dan een maand niet hoeven spoelen. Geweldig!!!!!
Dit bericht is geplaatst in Herstel. Bookmark de permalink.

1 Reactie naar Geduld

  1. Carolien en Robert schreef:

    Mooi verslagje Roelof.
    Echt super dat je een nier hebt afgestaan aan Marja.
    En (makkelijker gezegd dan gedaan) neem de tijd voor je herstel dan gaat het het snelst.

    Veel liefs Robert en Carolien

Reacties zijn gesloten.