Shunt opheffen

Ik wilde graag dat mijn shunt opgeheven zou worden. Die ader in mijn bovenarm is zo dik geworden en er zit een grote verwijding in. Het bloed stroomt daar nog met zo’n 1,8 liter per minuut doorheen, dus als die kapot gaat…. is dat niet goed.
Op 20 januari moest ik naar de vaatchirurg om dat te bespreken. Eerder kon niet omdat ze het eerste half jaar na de transplantie in principe geen operaties doen ivm ontstekingsgevaar en alle gevolgen vandien.
Ik zou op een wachtlijst komen. Maar aan het eind van diezelfde week werd ik al gebeld dat ik de week erna (op 1 feb) geopereerd kon worden. Dat was snel! Ik werd op 31 januari opgenomen en ik moest de nacht na de operatie ook nog blijven. Roelof en Cindy brachten mij weg die donderdag. Die gingen na een paar uurtjes weer weg. Het gedag zeggen was toch weer moeilijk voor Cindy. Brengt toch weer spannende tijden naar boven voor haar. Uiteraard houd ik het dan ook niet droog, maar ze kon gelukkig alweer snel lachen en ging met een goed gevoel weer naar huis.
Ik zou de volgende ochtend rond 11.30 uur aan de beurt zijn. Maar om 10.00 uur kwamen ze me al halen. Ik zou een plaatselijke verdoving krijgen. Daar zag ik een klein beetje tegenop omdat ik dat zo’n heel raar idee vind. Je hebt een arm, maar hebt er geen controle over. Maar toen een jaar of 5 geleden een mislukte shunt opgeheven werd kwam dat gevoel na een paar uur alweer terug, dus ik besloot het er maar op te wagen.
Dit was toch een iets andere verdoving. Hier werd een blokkade gezet om mijn zenuw in mijn hals. De prik op zich is nooit fijn, maar het gevoel daarna (of eigenlijk het gevoel wat ik daarna niet meer had) was erg onplezierig. Ik moest voor een test met mijn wijsvinger mijn neus aanraken. Ik zag dat ik mijn hand omhoog tilde, maar hij zwiepte zo de andere kant op. De controle was volledig weg. Toen moest ik de anesthesist in zijn hand knijpen, maar dat lukte al helemaal niet meer. Ik werd er helemaal naar en misselijk van, kon ook niet naar mijn arm kijken. Hij was per slot van rekening niet meer van mij, zo voelde het. De anesthesist zag dat ik er totaal niet blij mee was en stelde voor om me toch maar alsnog een roesje te geven tijdens de operatie. Nou graag!! Dus uiteindelijk kreeg ik dan toch nog een korte narcose.
Het was een korte operatie, daarna nog even naar de uitslaapkamer en na een uur mocht ik weer terug naar de afdeling. Ik voelde mijn arm natuurlijk nog steeds niet, moest ook goed opletten dat ik hem niet naast het bed liet vallen met draaien of bewegen, want ik voelde helemaal niks. Soms keek ik ernaar, hij was knalrose van de “jodium” die ze er tegenwoordig op smeren en ik had echt het idee dat ik een arm van een ander in mijn bed had liggen. Ik heb er ook maar niet meer naar gekeken, het was zo raar.
Het gevoel kwam ook pas laat weer terug. Na het avondeten begon ik mijn bovenarm weer een beetje te voelen en om een uur of 9 voelde ik de aanraking weer, maar ik kon zelf nog niks bewegen. Dat was pas om een uur of 11 ‘s avonds weer, dat duurde dus erg lang.
De volgende dag mocht ik weer naar huis. Mijn arm zat ingepakt in het verband en dat mocht er zondag af. In het ziekenhuis had ik gedoucht met een lange plastic handschoen aan. Zo één die ze ook bij koeien gebruiken….. Mocht ik niet zeggen van de verpleegster, die kreeg daar een beetje nare gedachten bij. Zondag mijn arm maar gewassen, het was niet zo heel pijnlijk. Mijn ader was niet zo dun geworden als ik gehoopt had, je ziet hem eigenlijk nog steeds heel goed zitten. Het is allemaal wel iets dunner geworden, maar ik had gehoopt dat je het een stuk minder zou zien.
In de loop van de week ging mijn arm meer pijn doen en de ader werd hier en daar rood. Dus toen op vrijdag alles nog iets erger was geworden, besloot ik toch maar naar de dokter te gaan. Die vond het niet rood genoeg om gelijk een anti-biotica te starten, dus ik kreeg een mitella en een nat doekje om de arm. Ik kreeg wel het recept mee voor als de ontsteking toch door zou zetten. Met de ervaring van afgelopen jaren besloot ik toch maar om de anti-biotica direct te halen. Mocht ik het niet nodig hebben, zou ik hem ooit wel weer inleveren bij de apotheek. Maar in het weekend nog op zoek gaan naar een dienstdoende apotheek…. dat zag ik niet zitten. Want het zou zo maar kunnen zijn dat we naar Den-Bosch zouden moeten ofzo of naar één of ander gehucht hier in de omgeving.
Zondag haalde ik het natte doekje van mijn arm af en zag dat mijn hele bovenarm dik aan het worden was. De pijn was ook niet minder geworden in die 2 dagen, dus heb ik de huisartsenpost maar gebeld. Die zit gelukkig hier in Zaltbommel en daar kon ik binnen een uur terecht, dus wel zo prettig. Ik was bang dat die dikke bult eventueel een abces zou worden, dus ik wilde dat er even naar gekeken werd. Volgens de dienstdoende dokter was het alleen vocht, maar hij vond het toch verstandiger om wel met de anti-biotica te starten. Was ik even blij dat ik die al gehaald had….
Ik was inmiddels ook weer flink aan de pijnstillers want mijn arm was erg pijnlijk, ook al kon ik niks doen vanwege die mitella. De kuur was voor 7 dagen, maar in de week vond ik het niet minder worden. Pas toen de kuur bijna op was had ik het idee dat de pijn wat minder werd en mijn arm wat minder rood. Zo’n kuur werkt ook nog even door, dus ik heb het even afgewacht. De roodheid is nu zo goed als weg en ik slik geen pijnstillers meer, dus met de pijn gaat het ook een stuk beter! Ik moet wel oppassen dat ik niet te veel doe, want dan heb ik zo weer last.
Dit bericht is geplaatst in Operatie. Bookmark de permalink.

1 Reactie naar Shunt opheffen

  1. jacqueline schreef:

    hoi, Wat een verhaal zeg! Hoe is nu? Heel veel sterkte en nu maar hopen dat die ader langzamerhand steeds dunner wordt. Dikke kus en sterkte

Reacties zijn gesloten.